Başlarken...

İri kemikli, bol tüylü, yemeyi içmeyi seven, sözü sohbeti dinlenen, uykusever bir kediyim. Kedileri de severim ama illa bi hayvan beslemem gerekse insan beslerdim. Zira benim ev arkadaşım da bir insan ve bakımı çok zor olmuyor. Ama konumuz bu değil. Konumuz, günler geçip gidiyor, ömür dediği sayılı günden ibaret. Hal böyle olunca, ben de haybeye yaşayıp durmayayım, bari yaşadıklarımı bir kenara yazayım da belki birilerine faydam dokunur diye düşündüm. Ama yine de çok fazla şey beklememek lazım, zira ben bir ev kedisiyim ve yaşadıklarım da sınırlı sonuçta.. Ama bildiğim ve beni cesaretlendiren birşey varsa o da ev arkadaşımın insan arkadaşlarının beni sevdikleri ve arkadaş ortamlarında sık sık andıkları, ve zat-ı alim sayesinde birçok insan arkadaşımın kedi sevmeye ve hatta kedi beslemeye başlamalarıdır. Barışçıl kimliğim sayesinde elbette, yani ben diyorum ki, dünyadaki bütün insanlar benim kadar iyi niyetli olsalar savaş kelimesi yeryüzünden silinirdi yeminle.. Şu surata bi bakabilir misiniz? Savaşçı bir canlının ifadesi var mı sizce yüzümde?